مستندات پیکربندی و مسیریابی Clash Verge

یک پیکربندی Clash / Mihomo از بالا تا پایین باز می‌شود — پورت‌ها، حالت، DNS، proxies، proxy-groups، rules و rule-providers — به‌همراه یک پیکربندی کمینهٔ کارآمد که مستقیم می‌شود چسباند.

هر گروه سیاست واقعاً چه می‌کند، کِی به کارش ببریم، کدام پارامترها مهم‌اند، به‌علاوهٔ یک ساختار گروه‌بندی آمادهٔ کپی و گزینه‌های include-all و filter در Mihomo.

نحو و منطق تطبیق و هزینهٔ نسبی هر نوع قاعده، اینکه no-resolve واقعاً چه می‌کند، چرا ترتیب قواعد همه‌چیز را تعیین می‌کند، و چطور بفهمیم یک اتصال با کدام قاعده تطبیق خورده.

جایگزین کردن صدها قاعدهٔ دستی با فهرست‌های بیرونی. تفاوت سه behavior یعنی domain و ipcidr و classical، قالب text در برابر yaml، تنظیم بازهٔ به‌روزرسانی، و وقتی مجموعه قاعده کار نمی‌کند چه چیزی را بررسی کنیم.

یک پیکربندی کامل که هم‌زمان به VPN داخلی سازمان و دسترسی مستقیم محلی و سرویس‌های خارجی پروکسی‌شده سرویس می‌دهد: دامنه‌ها و بازه‌های IP، مسیریابی DNS، و تعارض‌هایی که پیش می‌آید.

fake-ip واقعاً چطور کار می‌کند، چه فرقی با redir-host دارد، تقسیم کار میان nameserver و fallback، چطور جلوی نشت DNS را بگیریم، و چرا نام‌های داخلی از حل شدن بازمی‌مانند.

ویرایش پیکربندی دانلودشده در به‌روزرسانی بعدی از بین می‌رود. پیکربندی توسعه‌یافتهٔ Clash Verge چطور کار می‌کند: نحو prepend/append/override، ترتیب ادغام، و مجموعه‌ای از قطعه‌های کاربردی.

url-test چه چیزی را می‌سنجد، unified-delay چه می‌کند، چرا تأخیر نشان‌داده‌شده با ping نمی‌خواند، و مقدارهای پیشنهادی سه پارامتر مهم به‌همراه اثرهای جانبی‌شان.

کار کردن هم‌زمان با چند اشتراک، ادغام گره‌هایشان در گروه‌های مشترک، و بررسی سلامت هرکدام جداگانه. یک بار تنظیم proxy-providers از جابه‌جا کردن فایل پیکربندی بهتر است.

حالت TUN از دید یک بسته چه می‌کند: ساختن کارت مجازی، بازنویسی جدول مسیریابی، ربودن پورت ۵۳، و انتخاب میان پشته‌های gvisor و system و mixed.

تصویر کامل مسیریابی بر پایهٔ فرایند: روشن کردن find-process-mode، پیدا کردن نام فرایند، تفاوت PROCESS-NAME و PROCESS-PATH، هزینهٔ کارایی، و اینکه چرا قاعده‌ای که نوشته‌اید کاری نمی‌کند.

چه چیزی ترافیک بازی را متفاوت می‌کند: چرا UDP به TUN نیاز دارد، نوع NAT واقعاً یعنی چه، چرا از دست رفتن بسته از تأخیر بدتر است، و فهرستی از تنظیم‌ها با هدف تأخیر کم.

نشانی 127.0.0.1 داخل کانتینر همان میزبان نیست. پیکربندی برای هر سه سناریوی Docker — کشیدن تصویر توسط دیمون، زمان ساخت و زمان اجرا — به‌علاوهٔ دو رویکرد برای حالت‌های شبکهٔ متفاوت WSL2.

جدول مرجعی که ارزش نشان کردن دارد. دستور پروکسی هر ابزار، محل فایل تنظیماتش، راه برگرداندنش، و اینکه چرا بعضی ابزارها متغیرهای محیطی را نادیده می‌گیرند.

بدون هیچ تنظیمی برای تک‌تک دستگاه‌های خانه. بده‌بستان سه رویکرد (روتر جانبی، TProxy، TUN)، پیکربندی کامل و سرویس systemd، قواعد فایروال، و تاب‌آوری تا اهل خانه آنلاین بمانند.

تمام RESTful API که external-controller باز می‌کند: تعویض گره، بازرسی اتصال‌ها، بارگذاری دوبارهٔ پیکربندی، استقرار پنل وب، و چند اسکریپت خودکارسازی کاربردی.

آن «سرویس تبدیل» که اشتراک v2ray را به قالب Clash می‌برد واقعاً چه می‌کند، چه چیزی می‌بیند، کِی واقعاً لازمش دارید، و چطور خودمیزبانش کنیم تا گره‌هایتان از دستتان بیرون نروند.

بیرون کشیدن دقیقاً گره‌هایی که می‌خواهید از فهرستی صدتایی. تطبیق بر پایهٔ منطقه و ضریب و پروتکل و خط اختصاصی، دام‌ها، و یک الگوی گروه‌بندی آمادهٔ کپی.

هر ستون چه معنایی دارد و چطور به کارش ببریم: یافتن برنامه‌ای که ترافیک را می‌خورد، علت انفجار تعداد اتصال، گلوگاه گذردهی کجاست، و پایش پیوسته از راه API.

وقتی پیکربندی بارگذاری نمی‌شود پیام خطا را نمی‌فهمید؟ خطاهای نحوی YAML و خطاهای فیلد و خطاهای زمان اجرای هسته در جدول‌هایی مرتب شده، هرکدام با راه پیدا کردن و راه درست کردن.